Kiedy wojna secesyjna się zaczęła, wewnątrz St. Zjedn. przebywało ok. 30 tys. Polaków. Około 4 tys. służyło do wnętrza armii Unii, 166 z nich miało stopnie oficerskie. Szacuje się, że ok. 500 Polaków walczyło po stronie Konfederacji.
Włodzimierz Krzyżanowski był dowódcą Polskiego Legionu także zyskał zbyt swoją służbę duże wyrazy uznania. Na początku zgłosił się do wojska w charakterze szeregowiec. Później spełniał poprzednio poważniejszą rolę wobec rekrutacji małego oddziału znanego jak Kompania Krzyżanowskiego, z kolei został awansowany do rangi majora. W 1861 sekretarz wojny Cameron zlecił mu sformowanie oddziałów polskich z osób narodowości polskiej zamieszkujących Unię. Krzyżanowskiemu udało się przyuważyć 400 mężczyzn, z których utworzono regiment o nazwie "United States Rifles". Początkowo osobnik ta operowała w charakterze niezależna także ochotnicza rozmiary armii Unii. Później została scalona ze strzelcami Morgana oraz wreszcie został z niej uformowany 58. pułk nowojorski. Nazywano ją Legionem Polskim, jako że większość jego żołnierzy była potomkami polskich imigrantów.
Kiedy oddziały Konfederacji z gen. Thomasem Jacksonem zaatakowały gen. Fremonta poniżej Cross Keys 8 czerwca 1862, regiment Krzyżanowskiego został użyty do wsparcia gen. Juliusa Stahela. Udało im się oddalić zniszczeniu armii Fremonta razem z innymi oddziałami Stahela. Później wewnątrz tym samym roku Krzyżanowski został dowódcą drugiej brygady, która była częścią trzeciej dywizji, natomiast składała się z piechoty plus artylerii. Brała niewiasta współpraca do wnętrza bitwach poniżej Sulpher Springs, Waterloo Springs także Govenon. Dywizja Krzyżanowskiego walczyła ponadto w środku bitwie ponad Bull Run. Lincoln przedstawił go do awansu na wielkość generała brygadiera, wszak Kongres nie spełnił jego prośby.
W 1861 podejmowano próby utworzenia polskich jednostek na południu. Jednak do wnętrza przeciwieństwie do północy Polacy byli w tym miejscu trochę nieliczni. Pewna ich wartość weszła w środku repozytorium 14. dodatkowo 15. pułków z Luizjany. W lutym 1863 oficer wojsk Unii wewnątrz Camp Butler (Illinois) donosił, że wśród jeńców konfederackich jest wielu Polaków z Teksasu, którzy zostali siłą wcieleni do oddziałów południa również zgadzali się wyprzedzić na stronę Unii.
Walery Sulakowski, który wprzódy był oficerem do wnętrza armii austriackiej został pułkownikiem 14. pułku piechoty z Luizjany do wnętrza 1861. W 1863 został naczelnym inżynierem na przestrzeń Teksasu. Zaproponował Konfederacji rekrutację od czasu 12 do 15 tys. Polaków z polskiej emigracji na zachodzie. We wrześniu 1864 sekretarz stanu Konfederacji Judah P. Benjamin zgodził się na projekt Sulakowskiego plus zapewnił, że znajdą się środki na przesyłka Polaków do Teksasu. Mieli oni wykreować samodzielne plus niezależne oddziały. Sulakowski udał się do Paryża toż od momentu tej pory nie ma żadnych zasób wiedzy o jakichkolwiek polskich oddziałach przybyłych z Europy również walczących po stronie południa.
Jeszcze dwóch innych Polaków dosłużyło się wysokich stopni wewnątrz szeregach Konfederacji. Pierwszy z nich, Ignacy Szymański, posiadał plantację wewnątrz okolicach Nowego Orleanu. W 1862 uczestniczył wewnątrz obronie wybrzeża wewnątrz Nowym Orleanie (dowodził regimentem Chalmette). Został zdobyty do niewoli natomiast od tego czasu odzyskał wolność za sprawą wymianie jeńców. Drugi nasz przesiedleniec Hipolit Oladowski, poprzedni sierżant zaopatrzenia wewnątrz armii Unii był kierownikiem ds. zaopatrzenia stanu Tennessee wewnątrz latach 1862-63.
Polacy walczący wewnątrz wojskach Konfederacji oraz Unii byli w większości wypadków idealistami. Zaciągali się do armii nie po to, tak aby się dorobić, pomimo tego przeciwstawiać się o słuszną sprawę, którą było dymisjonowanie niewolnictwa, oraz przypadku stanów południowych – system prawny do niepodległości.