4 lutego 1861 delegaci pierwszych 6 stanów, które wystąpiły z Unii spotkali się do wnętrza Montgomery do wnętrza Alabamie, żeby wykreować przejściowy władza na rzecz odłączonych od czasu Unii terytoriów. 4 dni od tego czasu uchwalona została konstytucja, która w środku większości była oparta na dotychczasowej ustawie zasadniczej z 17 września 1787. 9 lutego Tymczasowy Kongres Konfederacji wybrał Jeffersona Davisa z Missisipi na prezydenta plus Aleksandra H. Stephensa na wiceprezydenta. Mieli oni pełnić swoje funkcje do lutego 1862. W listopadzie 1862 urzędy te zostały im przydzielone na stałe. Kiedy podobnie Wirginia wystąpiła z Unii, stolicą Konfederacji stał się zlokalizowany w tym miejscu Richmond.
Abraham Lincoln został zaprzysiężony na prezydenta 4 marca 1861. W swojej mowie inauguracyjnej odniósł się m.in. do tego, że za sprawą Konstytucji Unia jest w wyższym stopniu pełna, lepiej funkcjonuje również - wewnątrz przeciwieństwie do uchwalonych przedtem nią Artykułów o "Konfederacji również o Unii wieczystej" - jest wiążącą umową, natomiast secesję nazwał "unikiem prawnym". Powiedział także, że nie proch intencji, iżby dokonywać inwazji stany południowe, mimo to nie zawaha się nim użyciem siły, jeśli okaże się to konieczne na rzecz utrzymania jedności Unii. Mowę zamknął prośbą o odbudowę nadwyrężonej Unii.
Mimo secesji na południu istniały podobnie sfery wrogo do niej nastawione. Na przypadek wschodnia wymiary Tennessee opowiedziała się zbytnio pozostaniem wewnątrz Unii. Hrabstwo Winston do wnętrza Alabamie wydało uchwałę o odłączeniu się od czasu stanu Alabama. Nadano mu popularną nazwę Republika Winstońska. Mianem tzw. "czerwonych sznurków" określano grupę wybitnych obywateli południa, którzy byli do wnętrza obozie antysecesjonistycznym.