W początkowym okresie istnienia Stanów Zjednoczonych wierność własnemu stanowi była ważniejsza niż wierność własnemu państwu, oznacza to Unii. Nowojorczyk lub osoba zamieszkała Wirginii utożsamiał się ze swoim stanem tak, jako Europejczycy ze swoimi państwami narodowymi. Unia była ostatkiem sił dobrowolnym zrzeszeniem suwerennych stanów dopóty, zanim służyła realizacji partykularnych interesów stanowych. W tym okresie ani północ, ani południe, nie uważało Unii zbyt maleńko stałego lub niezmiennego. Na przypadek Nowa Anglia zamierzała sie uwolnić od chwili reszty kraju w toku wojny z Wielką Brytanią do wnętrza 1812, skoro wewnątrz przeciwieństwie do reszty kraju z Wielką Brytanią łączyły ją niezwykle mocne solidarność gospodarcze także wojna była na rzecz niej szkodliwa.
Północ uważała, że potrzebuje silnego również scentralizowanego rządu, by rozwinąć infrastrukturę, przechowywać kupiectwo plus swoje transakcje handlowe. Południe za to było mniej zależne, niż resztka kraju, odkąd rządu federalnego oraz tym samym południowcy nie czuli potrzeby jego wzmacniania. Ponadto obawiali się, że władza związkowy z silnymi uprawnieniami będzie zagrażał niewolnictwu plus ingerował z większym natężeniem wewnątrz sprawy stanowe.
Możność dowolnego interpretowania jedności Unii wynikała wyraźnie z tekstu konstytucji, wg której Unia była dobrowolnym związkiem państw, jak dotąd suwerennych. Warunkiem należenia do niej było jakkolwiek uznanie, że suwerenność spoczywa do wnętrza całym narodzie amerykańskim działającym bezpośrednio, oraz nie wskroś stany. Ten pozorna sprzeczność ustawodawczy był - aż po lata 1860. - źródłem sporów interpretacyjnych. Stanowił oparty na kompromisie zapis zachowujący federacyjną budowę USA, wszak odmawiający częściom składowym prawa zerwania razu jednego zawartej unii bez zgody całego narodu. W tym sensie rację miały zarówno stany południa występujące z Unii, jako także władze tejże Unii odmawiając im prawa do secesji.