W Kentucky sympatie uprzedni podzielone, do wnętrza południowej części przeważali sympatycy Konfederacji, w środku północnej górą byli zwolennicy rządu federalnego. 15 kwietnia prezydent Lincoln zażądał odkąd władz stanu powołania wobec uzbrojenie 4 regimentów do wnętrza celu zdławienia zrywu południowych stanów. Gubernator Beriah Magoffin dezyderat dobitnie odrzucił. 20 maja Kentucky proklamowało neutralność. Jednak zarówno Północ jako Południe zdecydowane poprzedni zapuszkować Kentucky po swojej stronie. Działaniom wojskowym obu stron na terenie stanu towarzyszyły ruchy polityczne. 11 września zwolennicy Północy doprowadzili (ignorując kontra gubernatora Maggofina) do otwartego zadeklarowania się stanu po stronie Unii. W odpowiedzi sympatycy Południa powołali własny przywództwo tymczasowy. 18 listopada konfederacka władza ustawodawcza stanowa ogłosiła metryka secesji. 10 grudnia 1861 roku, decyzją Kongresu Skonfederowanych Stanów Ameryki (CSA), Kentucky zostało oficjalnie przyjęte do Konfederacji w charakterze 12 stan. Działania wojenne toczyły się lecz niepomyślnie na rzecz Południa oraz wiosną 1862 wcięcie był wcześniej szczerze wobec kontrolą wojsk Unii. Formalnie natomiast obie strony uważały go zbyt przynależny do ich terytorium, oraz pułki ochotników z Kentucky walczyły po obu stronach.
W Missouri więcej niż 2/3 ludności stanowili południowcy plus z oczywistych względów sympatyzowali oni z CSA. Z drugiej strony mieszkali w tym miejscu liczni cudzoziemscy emigranci, którzy popierali władza federalny. Republikanie stanowili w tym miejscu wyraźną mniejszość (w czasie wyborów, Lincoln na 165 000 oddanych głosów otrzymał zaledwie 17 165), toż stanowili prężną, zwartą także fanatycznie oddaną Unii grupę, sprawnie kierowaną na wskroś kongresmana Francisa P. Blaira młodszego. Ten niedawny żwawo własnym kosztem wystawił 11 kompani lojalistycznej milicji złożonych tylko z niemieckich emigrantów. Milicje te weszły do wnętrza repozytorium sił organizowanych na wskroś sympatyków Unii tudzież dowodzonych na wskroś kapitana Nathaniela Lyona. Siły te nie wahały się poprzednio użyciem przemocy czego efektem była sen wieczny oznacza to rany kilkudziesięciu z protestujących cywilów wzburzonych działaniami sił profederalnych (tzw. „Masakra w środku St. Louis” z 10-11 maja). Wstrząśnięta tymi wydarzeniami władza ustawodawcza stanowa obradująca do wnętrza Jefferson City upoważniła gubernatora Claiborna Jacksona do zwołania gwardii stanowej także przywrócenia porządku. 12 czerwca Jackson wydał proklamację wzywającą mieszkańców do odparcia północnej agresji. Była płeć piękna szczerze uzasadniona bowiem Blair również Lyon wspierani wskroś sukurs z sąsiednich, północnych stanów Kansas, Illinois również Iowa podjęli kroki w środku celu opanowania całego terytorium Missouri. W wyniku kampanii rozgorzałej na terenie stanu, południowcy poniżej wodzą generałów Stirlinga Price’a także Bena Mc’Cullocha pokonali oddziały Północy 5 lipca poniżej Carthage oraz 10 sierpnia poniżej Wilson’s Creek (w tej ostatniej zginął awansowany do stopnia generała wojsk ochotniczych Unii, rzeczony poprzednio wyżej Nathaniel Lyon). 31 października władza ustawodawcza stanowa uchwaliła świadectwo secesji, tudzież 28 listopada Missouri zostało oficjalnie przyjęte w charakterze 13 wcięcie do Konfederacji. Jeśli chodzi o polityczne ruchy unionistów to 30 lipca, do wnętrza okupowanej stolicy stanu Jefferson City powołali oni ciało, które nazwali nową legislaturą stanową (prawowita władza ustawodawcza stanu ewakuowała się pierwej do Bonville tudzież później do Neosho gdzie miało obszar uchwalenie secesji). Jednak niezadługo siły konfederackie poniosły klęskę w środku dwudniowej bitwie (6-7 marca 1862) poniżej Pea Ridge. Od wiosny 1862 roku, ponadto jako sąsiednie Kentucky, Missouri było wobec kontrolą Północy, przecież na wskroś resztę wojny południowcy toczyli energiczną walkę partyzancką. Sam wcięcie obie strony na wskroś nienaruszony pora uważały zbyt „własny” ponadto jako w środku przypadku Kentucky.
W Maryland położenie była niepewna oraz ewentualne jego dołączenie do Konfederacji miałoby opłakane skutki na rzecz rządu federalnego jako, że wtedy Dystrykt Columbia społem ze stolicą kraju stałby się enklawą w środku środku wrogiego terytorium. Działania Lincolna dawny wobec tego zdecydowane, większość członków władz, została aresztowana, i wybory do nowej legislatury stanowej odbywały się wewnątrz raczej specyficznych warunkach. Urn wyborczych strzegli żandarmi federalni, którzy aresztowali wszystkich znanych stronników sprawy Konfederacji, którzy próbowali głosować. Ostatnim aktem starej legislatury była uchwała określająca siła w charakterze świadectwo sprzeczny z konstytucją dodatkowo żądająca uznania niepodległości Południa.